Wie ben ik eigenlijk?

Wie ben ik eigenlijk?

13 mei 2022 Publicaties 0

“Ik ben mezelf niet of nooit geweest, totdat..”

Ik leer mijzelf kennen, echt kennen. Na 60 jaar wil ik zijn wie ik echt ben.
Als kind heb ik geleerd te doen wat er van mij gevraagd wordt. Niet omdat mijn ouders dat zo bedacht hadden, zij hebben dat geleerd van hun ouders die het weer van hun ouders hebben geleerd

Waar komt dat toch vandaan? Niet te leven zoals je zelf wilt leven, maar te leven om te voldoen aan de wensen van anderen. Het klinkt bijna als een robotbestaan. Al je eigen ideeën en verlangens opzij zetten om te voldoen aan goed genoeg zijn voor de ander.

‘ik voldeed vooral aan de wensen van anderen’

Ook ik heb dat jarenlang gedaan. Voldoen aan de wensen van mijn ouders, anders waren ze niet blij met mij dacht ik. Voldoen aan de juffen en meesters op de lagere school, terwijl ik me daar heel ongelukkig voelde. Op de middelbare school voelde ik mij nog slechter. Mijn gevoel van eigenwaarde werd steeds lager. Het niet kunnen voldoen aan de eisen die de omgeving aan mij stelde. Dit begon een beetje te veranderen toen ik, eenmaal in de zorg werkend, merkte dat ik ‘verplichte’ groepsbijeenkomsten met familie of vrienden helemaal niet fijn vond.

Opkomen voor mijzelf durfde ik op jonge leeftijd niet. Bang voor reacties van mensen die daar iets van vonden. Uiteindelijk deed ik het stap voor stap. Ik volgde wat goed voelde voor mij. Bij elke grens die ik al vanaf mijn 20e trok werd ik rebels genoemd.

Niemand die mij moedig vond of zei: ‘wat krachtig dat je voor jezelf opkomt’ Nee, het werd geaccepteerd. ‘Ach zo is Joke’
Ik ging werken op feest- en verjaardagen, zo hoefde ik niet te verschijnen en het werd mij ook niet aangerekend. Let wel, want zo voelde ik het. Om mij groter voor te doen dan ik mij voelde werd ik de clown op de bijeenkomsten waar ik wel kwam. Alsof ik extra mijn best wilde doen om te laten zien, dat als ik kwam er ook iets bijzonders gebeurde. Ik vond het ook heel fijn om te horen: ‘als jij er bent, wordt het pas echt gezellig’ Ik was altijd doodmoe na zo’n feestje. Ik overschreed alle grenzen van mijzelf.
Ook in relaties deed ik dat. Goed genoeg zijn voor de ander, niet voor mijzelf.

‘en toen was ik opgebrand’

Heel langzaam begon ik te ontdekken dat ik mijzelf aan het opbranden was. Met hulp ben ik op zoek gegaan naar mijn eigen staat van welzijn. Hier ben ik sinds mijn 40e mee bezig. Grenzen stellen, aangeven wat ik wel en niet wil.
Maar wat kost het een energie om mijzelf te zijn. Zijn wie ik ben, zonder uitleg, zonder verdediging. Mezelf goed vinden, zonder dit van anderen te hoeven horen. Door het verlies van mijn zoon, nu 4,5 jaar geleden, is alles veranderd. Ik werd krachtig genoemd om wat ik deed. Ik was niet krachtig. Ik had geen keus. Doorgaan met leven was de enige optie. Ik was niets meer. Ik voelde niets meer. Ik had geen boodschap meer aan wat anderen vonden. Het maakte niets meer uit. Ik stond weer op nul.

‘rouwen heeft mij verder gebracht’

Rouwen heeft er voor gezorgd dat ik dichter bij mijzelf kom. Wat anderen vinden of van mij vragen is niet meer van belang voor mijn geluk. Ik kies voor mijn eigen gedachten, mijn eigen behoeftes. Ik doe nu werk waarin ik van betekenis kan zijn. Voor de ander en voor mijzelf. Ik geniet van de mensen om mij heen, die van mij houden zoals ik ben.
Ik probeer in ieder mens liefde te zien en niet te oordelen. Precies zoals ik altijd wilde dat men naar mij zou kijken.

Ik wens iedereen het pad waarop de waardering en liefde voor jezelf boven dat wat anderen vinden uitsteekt.
Voel wie je bent en wat je wilt in dit leven. Het is jouw leven en het is mijn leven. Laten we elkaar daarvoor waarderen. Ik leer mezelf steeds beter kennen en ik vind mezelf een stuk leuker dan ik ooit had gedacht 😊 Door het hervinden van de balans in mijn leven lach ik meer en neem niet alles te serieus.

Leven is liefde!


 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.