We gaan toch niet rouwen tijdens de vakantie?

We gaan toch niet rouwen tijdens de vakantie?

6 juli 2019 Publicaties 0

De vakantie staat weer voor de deur. Niemand kan er om heen. Waar je ook kijkt het is er. Kranten, tijdschriften, radio, tv en ook op social media: de wereld is bezig met de zomervakantie.
Volgens mij hoort daar de leus ‘mooiste tijd van het jaar’ bij. Het wordt standaard gebruikt voor de periode van kerst. Waarin warmte en als familie bij elkaar zijn vaak centraal staat. Als ik om mij heen kijk en hoor hoeveel voorbereiding en energie er gestoken wordt in de vakantie, lijkt mij dat de zomervakantie de mooiste tijd van het jaar is voor veel mensen. Deze periode kan voor mensen die met verlies en rouw leven juist een heel confronterende tijd zijn.
De zomervakantie lijkt op een grote verhuizing. Scholen gaan dicht, bedrijven werken op halve kracht en de uittocht van mensen gaat beginnen.
Dat geldt niet voor mij. Ik kies ervoor vrij te nemen voor die grote uittocht. Drie weken in het teken van weinig moeten, ik ben benieuwd hoe ik dat dit jaar zal ervaren.
Vorig jaar zijn we in juni door Zuid-Engeland en Frankrijk getrokken. Dit jaar hebben we geen plannen vooraf gemaakt. Dat is al heel goed bevallen. Het vergt wel enige uitleg naar de omgeving.
”Wat, gaan jullie niet weg?”  Ook bij de kapper is dit een terugkerende vraag iedere 6 weken. Het begint na nieuwjaar en blijft doorlopen tot de kerst. Van “hebben jullie al plannen? Wanneer gaan jullie? Hoe was het?” en vervolgens “waar gaan jullie volgend jaar naar toe?”
Ik heb weinig zin in deze gesprekken. Ik ga ook niet uitleggen dat ik vorig jaar tijdens het reizen veel heimwee heb gehad. Het was de eerste zomervakantie na het overlijden van mijn zoon.
Dit jaar merkte ik al in de maanden naar de zomer toe dat ik weinig behoefte had om weg te gaan. Mijn partner voelde dat net zo. Heerlijk.
Het is nu 21 maanden en 5 dagen geleden dat Michiel is verongelukt. Zoveel mooie en moeilijke dagen zijn er al geweest. Het ritme van het leven vindt langzaam zijn weg langs de rots in de rivier.
Ik kan weer genieten en tegelijkertijd slaat pijn op onbewaakte ogenblikken zo hard toe.
De vakantie. We hebben prachtig weer. Genieten van onze nieuw ingerichte tuin, gaan in Nederland op stap. Een dag, soms een paar dagen.
Herinneringen komen boven bij Kröller-Müller. Een aantal jaren geleden waren we hier met z’n allen. We herinneren ons uitspraken en lachbuien van onze kinderen bij bepaalde kunstwerken. Tijdens een chique diner denken we beide hetzelfde. Deze ambiance, dit bestek, wat zou Michiel dat fantastisch hebben gevonden. Mijn hart verzwaard weer even. Een blik naar elkaar is genoeg.
Het geeft maar weer aan dat de schaduw van rouw altijd bij mij is. Ik leer dat dit een onderdeel is van wie ik nu ben. Dat het zware gevoel van wat voorbij is ook weer overgaat in dankbaarheid voor wat ik heb mogen ervaren.
Het verdriet en herstel buigt als bamboe heen en weer. De ene keer als een briesje maar ook opeens als een vlaag wind tijdens een zonnige dag. We genieten van heerlijke weken en vinden ook hier weer een ritme dat ons een goed gevoel geeft.
De zomervakantie is voor mij voorbij. Het is goed geweest, ruimte voor nieuwe en oude gedachten. Er zijn weer ideeën ontstaan. Tijd om de dagelijkse dingen op te pakken en daar heb ik best zin in. Ik wens iedereen een hele fijne vakantie toe, geniet van de kleine dingen die je in de waan van de dag wel eens over het hoofd ziet.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *