De kunst verdriet te tonen in een wereld van geluk

De kunst verdriet te tonen in een wereld van geluk

5 oktober 2019 Publicaties 1

De aandacht voor verlies, verdriet en rouw in een wereld waar geluk voor velen centraal staat blijft mijn focus. Ik ervaar steun aan leuke minder leuke momenten in het leven.

Het is 2 jaar geleden. Het is alweer 2 jaar geleden. Het is nog maar 2 jaar geleden.

Op 1 oktober 2017 overleed mijn 21-jarige zoon Michiel. Zo begint telkens  mijn verhaal. Bij een nieuwe ontmoeting, bij een lezing. Iedere keer ervaar ik de emotie van die zin op een andere manier. Ik probeer me soms in te dekken, ik laat ook regelmatig de tranen lopen zonder ze weg te slikken. De laatste keer betrapte ik me erop dat ik de mensen wel van te voren waarschuw dat dit kan gebeuren. Dat er zomaar tranen over mijn wangen lopen. Waarom doe ik dat? Wil ik hen beschermen tegen de confrontatie van zichtbaar verdriet? Aan de ene kant wil ik de ander niet uit de vrolijkheidsbubbel halen waar hij/zij in zit en tegelijkertijd heb ik ook ervaren dat mensen schrikken, mij willen helpen zodat ik niet meer verdrietig ben. Dat is precies wat ik niet wil. Laat mijn tranen maar gaan. Het is een uiting die ik nodig heb om weer wat verlichting te voelen van de pijn die diep van binnen zit. De pijn die af en toe opflakkert in alle hevigheid. Diezelfde pijn blijft ook diep van binnen zitten als een waakvlammetje waar ik mij aan koester, die ik nodig heb om te zijn wie ik nu ben.

Het verdriet is niet altijd vervelend, het is ook liefde; mijn blijvende verbinding met Michiel.

De pijn van het gemis beneemt mij ook de adem. Door te huilen komt er weer ruimte, wordt mijn ademhaling  rustiger en kan ik weer een volgende stap zetten. De wereld om mij heen gaat door. Ik lees de verhalen en zie de foto’s op social media, ik hoor de mensen om mij heen over hun leven praten. Mijn leven is ook doorgegaan. Ik ben nog steeds wie ik was, maar dan anders. Dit tweede jaar vond ik een heftige. Ik herinner mij dat ik na de dood van Michiel vaak dacht: als ik het eerste jaar plus 6 weken maar gehad heb. Alle seizoenen een keer voorbij heb zien komen. Alle bijzondere dagen een keer heb gehad. Blijkbaar is dat iets wat ik in het verleden heb geleerd en als mantra in mijn hoofd heb gezet. Een mooi voorbeeld van het managen van verwachtingen. In werkelijkheid werkt het namelijk niet zo bij mij. In dit tweede jaar bleef de pijn van verdriet, alleen lukt het me nu wel beter om het verdriet te ‘controleren’. Zowel op mijn werk als bij sociale situaties. Behalve als ik moe word, dan heb ik moeite om de tranen onder controle te houden tot ik weer alleen of in een voor mij veilige omgeving ben. Dat ik meer de baas ben over mijn emoties is belangrijk voor mij.

Wat fijn is het dan om te lezen dat Dirk De Wachter het boek De kunst van ongelukkig zijn heeft geschreven. Pleitbezorger voor eerherstel van verdriet. Hij zegt: “Je mag ook gewoon in je tuin gaan zitten in het weekend. Dat het leven leuk moet zijn is een misvatting”. Heerlijk voor mij om te horen. Ik word vaak moe van de vragen als: “Ga je nog iets leuks doen dit weekend?” Ik weet het niet. Mijn leven is niet meer zo gepland. Ik geniet van de kleine dingen. In de tuin zitten, even niets doen, voorbereidingen voor mijn werk enz. Dat brengt mij rust, energie en weer voldoende inspiratie voor een nieuwe week.

In dit tweede jaar zijn er weer zoveel bijzondere dingen op mijn pad gekomen. Leuke, minder leuke, maar vooral inspirerend. Ik ben en blijf hoopvol.

 

Één antwoord

  1. Carine schreef:

    Een andere invalshoek prachtig beschreven ❤. Inspirerend en openhartig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *